Wouter in Bournemouth

Wat gaat de tijd hier toch snel voorbij. Er gebeuren hier zoveel dingen. Sommigen, zoals werk, geld uitgeven en uitgaan worden al een beetje routine. Maar afgelopen week was Wouter hier van donderdag t/m zondag. Dus dat was toch zeker wel weer even wat anders. Ik heb hem donderdag in London opgehaald. Nadat het ons toch enigszins moeite kostte om elkaar op het victoria station te vinden, omdat Wouter steeds niet duidelijk was waar hij stond, zijn we naar Buckingham palace gelopen. Daar stond vervolgens het gehele plein bomvol. Ik was er dus ook heilig van overtuigd dat de koningin zou komen, maar het bleek alleen een change of guards te zijn dat elke dag plaatsvindt. Na deze wisseling zijn hebben we even heerlijk in het zonnetje in het park gezeten. Vervolgens hebben we London bekeken, af en toe een echte Engelse pub in gedoken en eigenlijk gewoon heerlijk rustig aangedaan. Uiteraard kan er geen dag voorbij gaan zonder een beetje spanning. Zo was er ook vandaag weer een gevalletje, dat toen we na het eten langs echt een super gezellige, leuke, sfeervolle Engelse pub kwamen we er even bij langs moesten om er een drankje te drinken. Naar ons idee hadden we ook nog wel genoeg tijd om alles te halen, want het was ondertussen 20u en we moesten om half 9 de al gereserveerde en betaalde bus terug hebben. Het zou ons een kwartier kosten om met de metro terug te gaan naar Victora station, dus we hadden nog een kwartier om een pilsje te drinken. Zou makkelijk moeten kunnen. Probleem was alleen dat we vrij snel aan de praat kwamen met eens tel Zuid-Afrikanen en dat het voor dat we het wisten 20 over 8 was. Wij vervolgens rennen naar het station en hopen dat we nog op tijd zouden komen. Jammer genoeg stapten we eerst in de verkeerde metro, die ergens in de tunnel problemen kreeg en stil bleef staan, om uiteindelijk zijn tocht stapvoets te vervolgen. De bus hebben we dus ook faliekant gemist. What to do? Want hij was al betaald. Uiteindelijk ging ik maar met een heel zielig en lief gezichtje aan de meneer achter de balie vragen of we ons ticket konden omboeken, omdat we onze bus hadden gemist. Hij vertelde ons dat we geluk hadden, want als we 2 minuten later waren geweest hadden we een nieuw ticket moeten kopen en nu kon het gratis worden omgeboekt. Niets aan het handje dus uiteindelijk.

De volgende dag moest ik eerst nog het ontbijt doen in mijn hotel. Daarna heb ik Wouter kennis laten maken met Bournemouth en het strand van Bournemouth. We waren alweer gezegend met echt een super chille dag dus het strand was helemaal goed. ’s Avonds hebben we heerlijk bij een pizzeria gegeten. Eentje waar ik zolang als ik hier nu ben al een keer wil eten, en nu dus eindelijk heb gegeten. Het was echt super lekker eten en we zijn ook meteen vrienden geworden met de baas, omdat Wouter in het Italiaans hele gesprekken met hem begon.

Na de pizzeria zijn we nog even terug gegaan naar mijn kamer om Charlotte, Peter en Kirsten op te halen. Het was namelijk Peters, mijn buurjongen, laatste avond hier. Dus we gingen nog even met zijn allen naar Sherbet, een cocktailbar. Altijd goed. Daarna zijn Kirsten, Wouter en ik nog even naar de pub gegaan. Jammer genoeg werden we daar om 1uur uitgetrapt omdat die ging sluiten en gingen we terug naar huis.

De volgende ochtend hebben we eindelijk weer eens echt lekker goed uitgeslapen. Was ik ook wel aan toe moet ik zeggen. ’s Avonds zijn we weer met de bus naar London gegaan alvast, omdat Wouter het vliegtuig van 9uur moest halen. Daar hebben we toen een hostel gezocht, wat overigens nog best lastig bleek te zijn. En na heel wat gedoe en ellende hebben we bij 2 hostels een overnachting betaald. Alsof het geld ons op onze rug groeit?!

De volgende ochtend was het vroeg opstaan geblazen. En na alweer wat tegenslagen met de metro, omdat die eerst helemaal niet leek te rijden, maar later bleek dat die pas om 7uur reed, kwam de stress al weer een beetje omhoog. Want we weten allemaal hoe ryanair is, als je ook maar even te laat bent, kan je niet meer mee. Gelukkig heeft die uiteindelijk het vliegtuig net op 2 minuten na wel gehaald.. Hoewel gelukkig, had het natuurlijk niet erg gevonden als die het vliegtuig had gemist.

Oh wat ik nog helemaal ben te vertellen is dat ik van baan heb gewisseld. Bij mijn andere hotel kon ik maar werkweken maken van 10 tot maximaal 15uur. En geloof me, dat is echt veel en veels te weinig. Dus heb ik wat anders gezocht. Dat was gelukkig niet zo moeilijk. Ik ga nu in het Dayshotel werken. Daar kan ik waarschijnlijk weken van 40 uur maken of meer. Dus dat komt helemaal goed. Ik ken ook al flink wat mensen die er werken, en die zijn allemaal heel gezellig. Ik moet ook zeggen dat ik er heel erg naar uit kijk. Morgen (vrijdag) wordt mijn eerste dagje.

Op het moment heb ik dus een paar daagjes vrij, omdat ik zondag stopte bij mijn oude hotel en dus vrijdag begin bij het nieuwe. Gelukkig is het hier nu echt geweldig weer, dus heb daar goed gebruik van gemaakt. Dinsdag ben ik samen met Charlotte naar Oxford geweest. Dat is echt zo’n mooie stad. Had het niet verwacht, maar ik kan iedereen aanraden er een keertje bij langs te gaan.

Verder heb ik gisteren een heerlijk stranddagje gehad. En vandaag ga ik waarschijnlijk samen met Leonie de zee in. Ben wel bang dat dat nog redelijk koud wordt, maar worden we hard van.

Ik laat binnenkort wel weer wat van me horen. Hoop dat het goed met iedereen gaat. Zo niet dan hoor ik het wel. Zo wel, dan vind ik het ook leuk om te horen hoor. (:

Xxxx Byebye.

De eerste week.

Het is al weer even geleden dat ik mijn laatste berichtje schreef. Maar de dagen vliegen echt voorbij. Moet eerlijk toegeven dat ik het de eerste echt even wennen vond, en dat ik nog even mijn plekkie moest vinden. Maar het begint steeds leuker te worden. Zeker nu ik wat meer mensen leer kennen met mijn werk en met de school die ik volg.

De eerste 2 dagen deed ik tijdens mijn werk alleen housekeeping. Gelukkig zijn die dagen voorbij. Niet dat ik iets tegen housekeeping heb, moet het namelijk nog steeds doen, maar ik mag nu ook in het restaurant werken. En dat is toch wel meer mijn ding. Ik heb nu meer contact met collega's en met gasten van het hotel.

Afgelopen woensdag zou ik voor het eerst naar de Engelse pub gaan. Het is uiteindelijk niet echt een pub geworden, maar meer een gezellige bar. Niet dat daar iets mis mee was. Ik ging daar heen met de mensen van mijn school hier. We waren er denk ik in totaal met 30 personen. Maar echt heel gezellig. Ik heb daar ook een IJslands meisje leren kennen, Ingunn. Moet zeggen dat zij alles behalve saai is. Haha. Jammer genoeg blijft ze maar 2 weken in Bournemouth en gaat ze daarna al weer verkassen naar een ander gedeelte van Engeland. Heel jammer. Aanstaande staat er al wel een stapavondje met haar op de planning.

Donderdag had ik mijn eerste dag in het restaurant. Begon direct goed, want ik heb de baas voor het eerst ontmoet en hij was direct al boos op me. Ik was namelijk naar zijn mening te laat. Terwijl ik zelfs nog 5 minuten eerder was dan mij werd verteld de dag ervoor. Ik was dus ook van mening dat ik hier niets aan kon doen. Verder was het wel leuk om in het restaurant te werken. Naast dan het feit dat je echt in het diepe wordt gegooid en je alles zelf mag uitvogelen. Volgens mij liep ik in het begin ook echt als een kip zonder kop rond, want ik had echt geen idee. En kreeg eigenlijk van niemand fatsoenlijk antwoord wat ik kon doen. Maar na heel wat gezeur, heb hier geleerd dat dat toch wel effect heeft. Hebben ze mij verteld wat ik kon doen. En zeker toen ik mijn collega's van het restaurant wat beter leerde kennen, werden ze steeds aardiger en behulpzamer. Bijzonder plezierig. Ook wel leuk, want mijn collega's zijn echt afkomstig van over de hele wereld. Eentje komt uit Spanje, de andere uit China, weer een andere uit Tsjechië en ook eentje nog van de Dominicaanse Republiek. Best internationaal als je het mij vraagt.

's Avonds heb ik ook het dinner gedaan en dat ging helemaal goed. Er was ook een grote Nederlandse ‘coach', dat blijkt een groep te zijn die met een grote tourbus aankomt. Ik dacht toen ze dat voor de eerste keer tegen mij zeiden, dat ze een of andere trainer mee hadden. Wist ik veel. Maar dat bleek dus niet zo te zijn. Haha zo kan je rare misverstanden krijgen. Maar ik heb dus ook nog even aan mijn Nederlands hier kunnen werken, altijd fijn. Ook nog een voordeel van dat ik nu in het restaurant mag werken is, dat ik daar nu ook mag eten. Scheelt weer allemaal geld. Er moet hier namelijk wel een beetje op de centjes gelet worden, nu ik helemaal voor mijzelf moet zorgen. Wat een drama. Vind het wel zo makkelijk als mijn ouders lekker voor me koken en ik geen huur en al dat soort kosten hoeft te betalen!

Ondertussen heb ik al 5 dagen gewerkt. En merk toch dat ik werken niet meer helemaal gewend ben. Ik heb namelijk last van mijn rug, ben moe en wil slapen. Haha. En dat alles al na 1 week. Gelukkig zeggen mijn collega's, die al wat meer ervaring hebben, dat dit allemaal over gaat. Dus daar ga ik dan maar van uit. Hoewel om kwart voor 6 beginnen, zoals als ik gisterochtend moest, nooit gaat wennen ben ik bang.

Zaterdagavond ben ik ook nog met een aantal mensen naar de kroeg geweest. Was echt zeer geslaagd. Leer steeds meer kennen en nu ook een aantal Nederlanders. Trouwens wel echt super grappig wat ze hier aan hebben. Je kan het eigenlijk niet eens kleding noemen. Zo kort en bloot is alles. Dan denk ik dat ik soms korte rokjes of iets draag, maar in vergelijking tot die Engelse hier, ben ik net een non. Ze kunnen net zo goed bijna niets aan doen. Gisteren toen Charlotte, Peter en ik terug liepen naar ons optrekje, vroeg nog een meisje die net Bournemouth inging of we haar kont konden zien. Dus ik zei nee, want die was net niet zichtbaar. Dus wat doet ze, ze doet haar jurkje nog iets omhoog en toen vroeg ze weer of we haar kont konden zien. Dus ik zei ja. Nou en dat was het correcte antwoord voor haar, want ze liep helemaal tevreden door in haar blote kont zo'n beetje!! Ongelofelijk..

Dat was het wel weer voor deze week. Ik laat binnenkort wel weer wat van me horen.

Liefs en kusjes.

De aankomst

Hier komt dan mijn eerste verslagje. Nadat ik door mijn ouders en wouter was afgezet in Eindhoven begon het avontuur. Ik kon gelukkig direct met een Nederlands meisje Kirsten vliegen. De vlucht ging echt boven verwachting snel en goed. Maar toen kwam de trein reis. Tja.. Treinen en iemand van de familie Reijntjes gingen nooit samen en ook deze keer was het geen succes. Kirsten en ik kwamen aan op het vliegveld Stansted. Waarvan wij dachten dat het vlak bij Londen was. Ik had het thuis al uitgezocht en er zou een directe trein van Stansted naar Bournemouth moeten zijn. Dit was echter niet het geval. We kwamen daar op een uitgestorven station en niemand die ons kon helpen met welke trein we moesten hebben en hoe we een kaartje moesten kopen. Uiteindelijk heb ik het aan iemand achter een barretje gevraagd. Hij zei dat ik gewoon in de trein, die vlak bij ons stond, kon stappen en dat je het kaartje wel in de trein kon kopen. Dit deden wij uiteraard braaf. Maar er kwam niemand om aan ons een kaartje te verkopen. Gevolg; wij reden, naar ons idee, illegaal ons eerste ritje in Engeland.

Nadat we waren aangekomen op London Liverpool street, na meer dan een uur al in de trein gezeten te hebben, konden we het perron niet af omdat we geen kaartje hadden. We moesten namelijk door een poortje met ons kaartje.... Ik dus maar weer op zoek naar iemand die ons vooralsnog een kaartje wilde verkopen. Zo iemand was overigens niet moeilijk te vinden. Daarna moesten we vanaf dat station met al onze bagage trappen op en trappen af, rennen, sprinten en haasten om eerst de metro te halen en vervolgens onze trein vanaf Waterloo station naar Bournemouth niet te missen. Want dan hadden we weer anderhalf uur moeten wachten. Gelukkig hebben we dit gered, heb nu alleen nog blaren op mijn handen zitten van mijn koffer dragen. Aangezien die toch nog wel redelijk zwaar was.

Eenmaal toch in Bournemouth aangekomen heb ik een taxi genomen en werd ik door mijn Landlady Amanda Atwood al opgewacht. Echt een ontzettend aardige vrouw, met misschien een aantal kilo'tjes teveel, om een bij de 75 kilo teveel denk ik. Dat beloofd dus wat hier.

Door amanda werd ik direct naar mijn kamer geleid. Ik deel mijn kamer met een frans meisje. Onze bedden staan ongeveer anderhalve meter uit elkaar dus privacy zit er voor mij de komende vier maanden niet in. Hopen dan maar dat ik een beetje frans ga leren, want Charlotte zo heet ze, spreekt nog niet echt engels. Verder heb ik Peter mijn Slowaakse overbuurman leren kennen. Die zit hier ondertussen al 3 maanden en is nog steeds niet van plan om binnenkort weg te gaan. Met hem heb ik vervolgens een heerlijke strand wandeling gemaakt en heeft mij de omgeving laten zien. En ik moet eerlijk zeggen, daar heb ik helemaal niets op aan te merken.

De volgende dag had ik mijn eerste Engelse les. We gingen een test doen. Ging allemaal prima, daarna nog wat uitleg gekregen hoe alles hier zijn gangetje gaat. Blijkt dat ik nog een pasje moet aanvragen omdat ik anders een heleboel belasting betalen, waar ik niet zo van hou, dus dat moet ik nog snel even regelen.

Verder heb ik mijn eerste contact gemaakt met het hotel waar ik wil gaan werken. En ik kan morgen meteen beginnen. Helemaal prima dus. Straks ga ik nog lekker even naar het strand met Charlotte mijn kamergenootje.