Hier komt dan mijn eerste verslagje. Nadat ik door mijn ouders en wouter was afgezet in Eindhoven begon het avontuur. Ik kon gelukkig direct met een Nederlands meisje Kirsten vliegen. De vlucht ging echt boven verwachting snel en goed. Maar toen kwam de trein reis. Tja.. Treinen en iemand van de familie Reijntjes gingen nooit samen en ook deze keer was het geen succes. Kirsten en ik kwamen aan op het vliegveld Stansted. Waarvan wij dachten dat het vlak bij Londen was. Ik had het thuis al uitgezocht en er zou een directe trein van Stansted naar Bournemouth moeten zijn. Dit was echter niet het geval. We kwamen daar op een uitgestorven station en niemand die ons kon helpen met welke trein we moesten hebben en hoe we een kaartje moesten kopen. Uiteindelijk heb ik het aan iemand achter een barretje gevraagd. Hij zei dat ik gewoon in de trein, die vlak bij ons stond, kon stappen en dat je het kaartje wel in de trein kon kopen. Dit deden wij uiteraard braaf. Maar er kwam niemand om aan ons een kaartje te verkopen. Gevolg; wij reden, naar ons idee, illegaal ons eerste ritje in Engeland.

Nadat we waren aangekomen op London Liverpool street, na meer dan een uur al in de trein gezeten te hebben, konden we het perron niet af omdat we geen kaartje hadden. We moesten namelijk door een poortje met ons kaartje.... Ik dus maar weer op zoek naar iemand die ons vooralsnog een kaartje wilde verkopen. Zo iemand was overigens niet moeilijk te vinden. Daarna moesten we vanaf dat station met al onze bagage trappen op en trappen af, rennen, sprinten en haasten om eerst de metro te halen en vervolgens onze trein vanaf Waterloo station naar Bournemouth niet te missen. Want dan hadden we weer anderhalf uur moeten wachten. Gelukkig hebben we dit gered, heb nu alleen nog blaren op mijn handen zitten van mijn koffer dragen. Aangezien die toch nog wel redelijk zwaar was.

Eenmaal toch in Bournemouth aangekomen heb ik een taxi genomen en werd ik door mijn Landlady Amanda Atwood al opgewacht. Echt een ontzettend aardige vrouw, met misschien een aantal kilo'tjes teveel, om een bij de 75 kilo teveel denk ik. Dat beloofd dus wat hier.

Door amanda werd ik direct naar mijn kamer geleid. Ik deel mijn kamer met een frans meisje. Onze bedden staan ongeveer anderhalve meter uit elkaar dus privacy zit er voor mij de komende vier maanden niet in. Hopen dan maar dat ik een beetje frans ga leren, want Charlotte zo heet ze, spreekt nog niet echt engels. Verder heb ik Peter mijn Slowaakse overbuurman leren kennen. Die zit hier ondertussen al 3 maanden en is nog steeds niet van plan om binnenkort weg te gaan. Met hem heb ik vervolgens een heerlijke strand wandeling gemaakt en heeft mij de omgeving laten zien. En ik moet eerlijk zeggen, daar heb ik helemaal niets op aan te merken.

De volgende dag had ik mijn eerste Engelse les. We gingen een test doen. Ging allemaal prima, daarna nog wat uitleg gekregen hoe alles hier zijn gangetje gaat. Blijkt dat ik nog een pasje moet aanvragen omdat ik anders een heleboel belasting betalen, waar ik niet zo van hou, dus dat moet ik nog snel even regelen.

Verder heb ik mijn eerste contact gemaakt met het hotel waar ik wil gaan werken. En ik kan morgen meteen beginnen. Helemaal prima dus. Straks ga ik nog lekker even naar het strand met Charlotte mijn kamergenootje.